St.Albans ogród różany Królewskiego Angielskiego Towarzystwa Miłośników Róż, położony na ok 10 ha, założony w 1876 roku, najważniejsze że położony w bliskości Londynu. Dopiero od 1965 w nazwie zyskał słowo 'królewski"gdyż dla Królowej Matki było to ulubione miejsce odwiedzin i z tego też powodu stałą się jego patronką i mecenaską. A Królowa Matka znana była ze swoich ogrodniczych upodobań przykładem niech będzie zamek Balmoral.
Miejsce piękne, pełne niezwykłych, wypielęgnowanych odmian w liczbie 1700 szt posadzonych na nieskazitelnych rabatach w liczbie ponad 30 000. Widziałam cały przekrój różanego świata począwszy od historycznych do współczesnych odmian wyhodowanych po 1900 roku, przede wszystkim mieszańce herbatnie.Widziałam też piękną rabatę z przedstawicielami odmian Austina i tu muszę przyznać, najpierw chciałam je zlekceważyć- no wiadomo austinki piękne- i przejść tylko zerkając ,aż nie wiem w którym momencie zaczęłam fotografować a przy Munstead Wood to aż klęknęłam ,aby powąchać te czarne nabite łebki. Słowo "klęknęłam" mówi o plusie i minusie tej odmiany- klęknęłam bo łebki zwisają -to poniekąd wada, tak ciężkie, że zwisają jak mój ulubiony Abraham Darby i klęknęłam bo za wszelką cenę chciałam się przyjrzeć i powąchać te czarne fioletowe kwiaty ,tak piękne, ze nie mogłam odpuścić i od tej pory Munstead Wood jest na mojej liście chciejstw , posadzę go na rabacie fioletowej koło Burgundy Ice, Minervy i Wild Rover.W całkiem doborowym towarzystwie...
Pierwszą próbę już raz poczyniłam ,ale zdaje się że po pierwszej zimie przepadł i zraziłam się , uwierzyłam że nie do naszego klimatu i pewnie tak jest, bo czytam wiele negatywnych opinii o tej odmianie , w kwestii zimowania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
A według mnie...